Mitovu u koje vjerujemo: 7 velikih zabluda srpske historije

23
204

Kosovka_devojkaMnogi mitovi u koje čvrsto vjerujemo zasnovani su na čistim lažima.

Boj na Kosovu je najvažnija srpska bitka
1. Mit o boju na Gazimestanu kao ključnom sukobu nastao je tek poslije Velike seobe Srba na sjever u 17. vijeku

MIT: U najznačajnijoj bici u svojoj historiji Srbi su poraženi na Kosovu, a car Lazar se svjesno žrtvovao da bi za Srbe izborio carstvo nebesko.

ISTINA: Uprkos legendi, tok i konačan ishod boja na Kosovu nisu poznati. U bici su, osim vojnika sa obje strane, smrt našla i dva vladara – knez Lazar i sultan Murat. Mada se novi sultan Bajazit poslije bitke povukao iz srpskih zemalja da bi učvrstio svoju vlast u Maloj Aziji, nasljednici kneza Lazara priznali su vrhovnu vlast sultana, kome je još neko vrijeme otpor pružao Vuk Branković, koji je preživio bitku.

Knez LazarSmrt sultana

Ozbiljni historičari kažu da se zna da je sultana Murata ubio neko od srpskih ratnika, ali da nije izvjesno o kome je riječ. Prema nekim verzijama, to je moglo biti prilikom Muratovog obilaska bojnog polja ili prilikom predaje nekog vlastelina.

Mit o Kosovu je nastao tek posle Velike seoba Srba na sjever u 17. vjeku. Mlada inteligencija, Srbi školovani u Austriji i u Evropi uopšte, osjetili su želju da ispišu „novu biografiju svoje nacije“. Historičari još dodaju da je presudna za stvaranje kosovskog mita bila potreba da se Crkva postavi kao zaštitnik Srba u Austriji. Vlastela je prikazana kao nesposobna i nedorasla zahjtevima vremena, zainteresovana samo za vlast i teritorije, a Crkva kao predvodnik borbe za nacionalni interes. Tada je formulisana teorija o prednosti nebeskog nad zemaljskim carstvom.

Uprkos vjerovanju da je na Kosovu knez Lazar glavom platio ovozemaljsku Srbiju kako bi sačuvao nebesku, objektivna historija Kosovski boj smatra tek samo jednom bitkom u nizu u tom periodu, i to bez presudnog značaja. Srpsko carstvo propalo je još ranije, posle smrti cara Dušana, a Lazar je za života priznao vrhovnu vlast ugarskog kralja i izgubio nezavisnost.

Marička bitka

Mnogo važnija po posljedicama bila je Marička bitka iz 1371. Posle nje su Vizantija, Bugarska, kao i manje srpske i vizantijske državice postale turski vazali. Srpska država je, istina u vazalnom položaju, trajala još vijek i po.

Stvaranju mita o Kosovskom boju doprinjeli su i Turci: da bi objasnili kako im se desilo da u boju s malim narodom prvi i posljednji put u historiji pogine sultan, oni su izmislili da im se na Kosovu suprotstavio savez vojski iz sedam ili devet država, među kojima su bili i Srbi, Bugari, Arbanasi, Ugari, Njemci, Franci… Historijska istina je da su u ovoj bici učestvovale samo vojska Lazareve kneževine i vojska iz Bosne koju je poslao Tvrtko Prvi.

I posljedice historijske zablude da je Vuk Branković bio izdajnik, iako činjenice govore drugačije, osjećamo do dana današnjeg. Uspostavljena je podjela na „crno“ i „bijelo“, pa se Srbi uvijek dijele na borce za slobodu i izdajnike, odnosno na „dvije Srbije“.

Turci krivi za mit

Da bi objasnili kako im se desilo da u boju s malim narodom, prvi i posljednji put u historiji, pogine sultan, Turci su izmislili da im se na Kosovu suprotstavio savez vojski iz sedam ili devet država, među kojima su bili i Srbi, Bugari, Arbanasi, Ugari, Njemci, Franci… Historijska istina je da su u ovoj bici učestvovale samo vojska Lazareve kneževine i vojska iz Bosne


Srbija je branila Evropu od islama
2. Često se govori kako su Srbi spriječili prodor Turaka, ali u jednoj od najvažnijih bitaka Turske i evropskih država upravo srpski oklopnici su donijeli pobjedu Osmanlijama

MIT: Suprotstavljajući se Turcima, Srbija je branila i odbranila Evropu od islama.

ISTINA: Nedaleko od Nikopolja, tvrđave na Dunavu u današnjoj Bugarskoj, 25. septembra 1396. godine, dakle sedam godina posle Kosovskog boja, odigrala se velika bitka. Na jednoj strani bili su Turci i srpski vazali predvođeni Stefanom Lazarevićem, a na drugoj vojske evropskog saveza koji su činile Ugarska, Sveto rimsko carstvo, Francuska, Vlaška, Poljska, Engleska, Škotska, Švajcarska, Republika Venecija, Republika Đenova i vitezovi krstaši.

Pobjedili su Turci, a odlučujuću ulogu u tome imali su sultanovi vazalni oklopnici pod vođstvom Srbina Stefana Lazarevića.

Stefan Lazarević, poznat i kao Stevan Visoki, bio je sin kneza Lazara. Nakon očeve pogibije u Kosovskom boju, kao maloljetan došao je prestao i vladao uz pomoć majke Milice.

Presudli srpski vitezovi... Bitka kod Nikopolja

Jačanje zemlje

Bio je turski, pa ugarski, a jedno vrijeme i vizantijski vazal. Pošto je slomio otpor vlastele, period mira iskoristio je za snaženje Srbije u političkom, ekonomskom, kulturnom i vojnom pogledu. Krajem njegove vladavine Srbija je bila jedan od najvećih proizvođača srebra u Evropi. Njegova glavna zadužbina je manastir Manasija, a Beograd je od porušenog pograničnog gradića pretvorio u modernu utvrđenu evropsku prijestonicu, proširivši ga gotovo deset puta.

Bio je veliki pokrovitelj umjetnosti i kulture i pružao podršku i utočište kako učenim ljudima iz Srbije, tako i izbjeglicama iz okolnih zemalja koje su zauzeli Turci. I sam je bio pisac, a njegovo najznačajnije djelo je „Slovo ljubve“, pjesnička poslanica upućena, najvjerovatnije, njegovom bratu Vuku. Ona važi za jedan od najljepših kraćih književnih sastava u srpskoj literaturi srednjeg vijeka.

Preminuo je iznenada 19. jula 1427. godine, od posljedica srčanog udara, u lovu kod Kragujevca.

Poveo vojsku

A što se njegove uloge u bici na Nikopolju tiče, pogledajmo šta je pisao čuveni Vil Djurant u monumentalnom djelu „Historija civilizacije“:

„Kroz Srbiju je prošla ujedinjena hrišćanska vojska od 60.000 ljudi i opsjela turski garnizon u Nikopolju. Kad su francuski vitezovi, razgaljeni vinom i ženama, upozoreni da Bajazit s vojskom iz Azije dolazi da ukloni tu opsadu, oni su obećali da će je uništiti. Sa svoje strane, Bajazit se zakleo da će svog konja privezati za oltar Svetog Petra u Rimu (…) Francuski vitezovi projurili su kroz turske redove, ali ih je s druge strane brda sačekalo 40.000 kopljanika (…) Ugari i Njemci su ipak nekako potisnuli Turke, ali je onda srpski kralj Stefan Lazarević poveo 5.000 hrišćana protiv hrišćanske vojske i za sultana dobio odsudnu bitku kod Nikopolja. Od tog dana Bugarska je do 1878. (kao i Srbija) bila provincija Osmanskog carstva.“

Večiti vazal

Stefan Visoki na presto je došao kao dječak, a tokom svoje vladarske karijere bio je turski, pa ugarski vazal, a jedno vrijeme i vizantijski vazal

Bahati Turci ubili su dječaka na Čukur-česmi
3. U obračunu u Beogradu Sava Petković bio je teško povrijeđen, ali Srbija je iskoristila 
lažnu vest o njegovoj smrti da otjera turske posade iz gradova

MIT: U Beogradu je 15. juna 1862. godine – po starom kalendaru 3. juna – ubijen srpski mališan Sava Petković, posle čega je ubrzana borba za konačno oslobođenje Srbije od Turske.

ISTINA: Po svom drugom dolasku na vlast 1860. godine, knez Mihailo postavio je za svoj prvi i osnovni zadatak pripremu Srbije, tada autonomne kneževine u sastavu Osmanskog carstva, za rat do oslobođenja. Odnosi sa Turskom se zaoštravaju. Carigradska štampa optužuje Mihaila za sukobe duž granice Srbije i Bosne, a Novine serbske iznose podatke o turskim zločinima – ubistvima i pljačkama na teritoriji Srbije.

Zategnuti odnosi

U samom Beogradu u to vrijeme odnosi između muslimana i hrišćana bili su „veoma zategnuti“. Jedan zapis iz onog vremena kaže: „Srpska masa je, u trenucima borbenog raspoloženja i oslabljene kontrole, muslimanima po čaršiji skidala čalme i obarala ćepenke, a oni ih odvraćali prijetnjom da će se osvetiti i ‚najesti šumadijskih kokošaka‘.“

Petnaesti jun po novom, odnosno treći po starom kalendaru 1862. bio je nedelja. 

Najpribližniji opisi kažu da je bilo „između četiri i šest sati“ kad je na Čukur-česmi u današnjoj Dobračinoj ulici, u turskom djelu varoši, došlo do sukoba Srba i turskih vojnika u redu za vodu.

Glavni učesnik sa srpske strane bi je dječak Sava Petković, koji je iz zabitog Lukova kod Kuršumlije došao u Jajince kod rođaka, a oni ga dali u Beograd da bude šegrt kod nekakvog bakalina Alekse, čije ime nije precizno utvrđeno.

Beograd je bio bez vodovoda, a na javnim bunarima i česmama vazda su bili redovi. Osioni Turci te nedelje, prema jednoj verziji, nisu htjeli da čekaju, a u koškanju i svađi Sava je slučajno oborio i razbio njihov krčag. Prema drugoj, tražili su da piju vode iz Savine testije, ali im ovaj to nije dozvolio. U trećoj, sklonili su Savin krčag i pod česmu podmetnuli svoj… Sve se, u tadašnjoj zvaničnoj verziji događaja, završavaju isto: „Turci zemljanim krčagom ubijaju dječaka“, a nju je, zarad pridobijanja evropskog javnog mnenja na srpsku stranu, izmislio Jovan Ristić, srpski izaslanik u Carigradu.

Zapisi

Kosta N. Hristić, pravnik i diplomata, izvjesno vrijeme i ministar pravde, u vrijeme ovih događaja imao je deset godina. O njima u svojim memoarima „Zapisi starog Beograđanina“ piše na osnovu kazivanja i arhive svog oca Nikole Hristića, koji je u trenutku sukoba na Čukur-česmi bio ministar unutrašnjih djela. I on, Kosta N. Hristić, izričito kaže da je „Sava Petković bio samo teško povrijeđen“.

Ali istina se morala zataškati jer su neposredno posle događaja na Čukur-česmi počeli sukobi s Turcima, koji su okončani njihovim povlačenjem iz srpskih gradova, a Srbija se znatno približila nezavisnosti.


Znao kako da manipuliše... Jovan RistićIzmislio Jovan Ristić


U više zvaničnih verzija događaj je različito opisan, ali sve se završavaju isto: „Turci zemljanim krčagom ubijaju dječaka“, a to je, zarad pridobijanja evropskog javnog mnjenja na srpsku stranu, izmislio Jovan Ristić, srpski izaslanik u Carigradu


Rusija je uvijek bila prijatelj Srbiji
4. Većina Srba kune se u braću Ruse, vladari najveće zemlje na svijetu češće su nas ostavljali na cjedilu nego što su nam zaista pružili pomoć

MIT: Rusija je prijatelj koji će se uvijek naći Srbima.

ISTINA: U jeku borbi u Prvom srpskom ustanku, 1807. godine, zbog dogovora s Napoleonom, ruski car Aleksandar I, posle uspješnih zajedničkih operacija sa srpskim ustanicima na Malajnici i Štubiku, povukao je svoje trupe iako je to predstavljalo veliku opasnost za očuvanje postignutih vojnih i političkih rezultata. Šest godina kasnije, 1813. godine, cio Prvi srpski ustanak propao je jer obećana ruska vojska nije došla.

Vek kasnije, kad je 1908. Austrougarska pripojila Bosnu i Hercegovinu, princ Đorđe Karađorđević i Nikola Pašić išli su u Petrograd da od cara Nikolaja II traže pomoć. Car im je kazao kako mu srce krvari zbog srpske nesreće, ali da je to volja velikih sila, da se tu ništa ne može i da mora tako biti s Bosnom…

Sanstefanski mir

Ali najdrastičniji primjer svakako je Sanstefanski mir.

Godine 1875. pobunilo se srpskog stanovništvo u Bosni i Hercegovini protiv Turaka, u ustanku poznatom kao Nevesinjska puška. Srbi u Srbiji, i još više u Vojvodini, izvršili su veliki pritisak na vladu u Beogradu i kneza Milana da „braći preko Drine“ pomognu, pa je Srbija 1876. Turskoj objavila rat, u koji je ubrzo ušla i Crna Gora.

Srpska vojska je u rat ušla nepripremljena, pa je ubrzo počela da trpi poraze, a od velike pomoći nije joj bilo ni nekoliko odreda ruskih dobrovoljaca. Situacija se promjenila tek kad je Rusija kao carevina ušla u rat, naravno, iz svojih strateških interesa. Zahvaljujući Rusiji, Turska je poražena, a rat je okončan u martu 1878. mirom u San Stefanu.

Kao sila pobjednica, Rusija je diktirala uslove mira, a oni su bili na veliku štetu Srbije. Sanstefanskim mirom tako je stvorena Velika Bugarska, koja je obuhvatila područja koja danas čine Bugarsku, plus praktično cijelu Makedoniju i velike dijelove koji danas pripadaju Grčkoj, uključujući i izlaz na Egejsko more. Rusija je od Srbije uzela i unijela u Veliku Bugarsku i velike dijelove južne Srbije (gradove Pirot, Dimitrovgrad i Vranje).

Zločini zbog teritorije

Interes Rusije je bio jasan: ovakva Bugarska služila bi joj za dominaciju na Balkanu i ostvarenje strateškog cilja – zauzimanje Carigrada, odnosno Bosfora, preko kojeg ide put iz Evrope u Aziju.

Upravo je strah da taj put ne potpadne pod kontrolu Rusije izazvao reakciju ostalih evropskih sila, u prvom redu Engleske, kojoj je on bio veza sa Indijom, i Austrije, zainteresovane za Balkan.

Sazvan je Berlinski kongres, na kojem je Sanstefanaki mir izmjenjen, a Srbija dobila nezavisnost. Ali Bugarska nije prestala da želi teritorije koje joj je tada poklonila Rusija, pa je zbog njih činila zločine u Srbiji u Drugom balkanskom i oba svjetska rata.

Oduzete zemlje

Prema uslovima mira u San Stefanu iz 1878. Rusija je velike delove južne Srbije (Pirot, Dimitrovgrad i Vranje) oduzela od Srbije i dala ih Bugarskoj. Nepravda je ispravljena na Berlinskom kongresu

„Rado ide Srbin u vojnike“ je rodoljubiva pjesma
5. Navodno pjesma o želji Srba za slobodom, u stvari govori o srpskim vojnicima koji su ratovali za austrijskog cara

MIT: Pjesma koja počinje stihovima „Rado ide Srbin u vojnike, / Gdje zelene bere lovorike“ slavi želju Srba za slobodom i njihovo junaštvo.

ISTINA: Pančevački prota Vasa Živković (1819-1891) napisao je mnogo rodoljubivih, ali i mnogo nježnih, ljubavnih pjesama.

Na njegove stihove odmah je komponovana muzika, i te su pjesme u srpskim krajevima sjeverno do Dunava i Save bile veoma popularne. Čuvene su mu ljubavne pjesme: „‘Ti plaviš, zoro zlatna“ i „Niči, niči, krine beli“, pa svatovske „Odbi se biser grana“ i „Raduj se, nevo“, ali je najpoznatija „Rado ide Srbin u vojnike“, nastala 1844. godine.

Njen originalni naslov je „Graničarska pjesma“, a stihovi su ovi:

Rado ide Srbin u vojnike,
Gde zelene bere lovorike,
Borba njemu zabava je draga,
Još milije: sakrušiti vraga.
Jer puščani prah,
Ne zadaje njemu strah.
Njega na boj mati,
I nevesta prati,
Otac želi sedi,
Da vraga pobjedi.
Napred ide s oružanom Srbin rukom,
A zimzelen vije mu se za klobukom,
Peva, kliče srpskij sin;
Pred njim strepi dušmanin.
Puška puca a topovi riču,
A junaci oružani viču;
„Ajte, Srblji, ajte u vojnike,
Već se kupe otadžbine dike.
Kivni gazi vrag,
Našeg doma mirni prag.“
Na bojnome polju,
Gdije s vitezi kolju,
Slave ber‘te cveće,
To uvenut neće.
Dok se naša snažna miče desna ruka,
Dopadnuće ljuti dušman trista muka.
Kad zaželi svetli car,
U smrt skače graničar.

Tekst pjesme odnosi se na Srbe koji su služili austrijskog cara. Muziku je komponovao Josif Runjanin, rođen u Vinkovcima, srpski kompozitor koga svojataju i Hrvati, jer je komponovao i muziku za pjesmu „Lijepa naša“, koja je postala himna Republike Hrvatske.

Svojatanje

Muziku je komponovao Josif Runjanin, rođen u Vinkovcima, srpski kompozitor koga svojataju i Hrvati, jer je komponovao i muziku za pjesmu „Lijepa naša“, koja je postala himna Republike Hrvatske.

Inspirisao ljude.... Posle govora majora Gavrilovića usledio je juriš u kojem je većina njegovih vojnika izginula. On je bio ranjen, ali je preživeoPuk majora Gavrilovića žrtvovan
6. Dragutin Gavrilović rekao je vojnicima da su izbrisani iz brojnog stanja samo da bi ih nadahnuo. Preživio je osvajanje Beograda i učestvovao u povlačenju preko Albanije I proboju Solunskog fronta

MIT: Major Dragutin Gavrilović i njegov bataljon izginuli su braneći Beograd 
po naređenju Vrhovne komande.

ISTINA: Uoči odsudne bitke za odbranu Beograda u Prvom svjetskom ratu, 7. oktobra 1915. godine, major Dragutin Gavrilović održao je govor svojim vojnicima: „Vojnici, tačno u 15 časova neprijatelja treba razbiti vašim silnim jurišem, raznijeti vašim bombama i bajonetima. Obraz Beograda, naše prijestolnice, mora da bude svetao. Vojnici! Junaci! 

Vrhovna komanda izbrisala je naš puk iz brojnog stanja. Naš puk je žrtvovan za čast Beograda i Otadžbine. Vi nemate, dakle, da se brinete za živote vaše, oni više ne postoje. Zato naprijed, u slavu! Za kralja i Otadžbinu! Živio kralj, živio Beograd!“

Poprište bitke

Brojno nadmoćniji 59. austrougarski puk već je bio prešao Savu u podnožju Kalemegdana i počeo da se tu utvrđuje.

Poprište bitke bili su Karađorđeva ulica, okolina Kule Nebojše, prostor Donjeg grada i današnjeg zoološkog vrta. Rastojanje između srpskih branilaca i austrijskih položaja na nekim mjestima nije bilo veće od 30 metara. Neprijatelju se nikako nije smjelo dozvoliti da utvrdi mostobran. Jedino rešenje bilo je da sve srpske jedinice na ovom dijelu izvrše kontranapad i Austrijance vrate u Savu.

Posle govora majora Gavrilovića, usljedio je juriš u kojem je većina njegovih vojnika izginula. On sam, međutim, bio je ranjen.

Nesporna je činjenica da Vrhovna komanda takvo naređenje kojim bi žrtvovala neku jedinicu ni tada, a ni prije ni posle toga – nije izdala. Major Dragutin Gavrilović samo je htio da nadahne borce.

Uprkos otporu srpskih vojnika, austrijske snage su 9. oktobra 1915. godine osvojile Beograd i istakle austrougarsku i njemačku zastavu na zgradi Starog dvora.

Bez borbe

Sam major Gavrilović preživeo je borbe u Beogradu, a, iako ozbiljno ranjen, prevezen je u bolnicu u Čačku. Učestvovao je u povlačenju preko Albanije i proboju Solunskog fronta.

U periodu mira posle Prvog svjetskog rata službovao je u Kruševcu, u činu pukovnika, a Drugi svjetski rat proveo je u zarobljeništvu u Njemačkoj, pošto je s dijelom vojske Kraljevine Jugoslavije bez borbe zarobljen u Sarajevu 16. aprila 1941.

Umro je u svom stanu na Slaviji, u Beogradu, ubrzo pošto se vratio iz zarobljeništva.
Sahranjen je na Novom groblju u Beogradu.

U ropstvu

Drugi svjetski rat proveo je u zarobljeništvu u Njemačkoj, pošto je sa dijelom vojske Kraljevine Jugoslavije bez borbe zarobljen u Sarajevu 16. aprila 1941.

Boško Buha bio je dijete
7. Maleni bombaš koji je inspirisao generacije pionira rođen je 1923. i imao je 20 godina kad je poginuo, koliko je imao i Gavrilo Princip u vrijeme atentata

MIT: Narodni heroj Boško Buha, rođen 1926. godine, bio je dijete kad je otišao u rat i vrlo brzo postao je jedan od najhrabrijih bombaša. Bio je delegat na Prvom kongresu Ujedinjenog saveza antifašističke omladine Jugoslavije (USAOJ), održanom decembra 1942. godine, u oslobođenom Bihaću. Imao je tada tek šesnaest godina, bio je malog rasta, ali odlučan u nastupu. Kad se popeo na govornicu, jedva se video, ali je svojim govorom izazvao oduševljenje među delegatima: „Ja ću da vam pričam, drugovi, kako mi idemo na bunkere…“, i pričao je kako se on i njegovi drugovi bombaši vjeru i po vrhovima kuća i kroz dimnjake bacaju bombe na ustaše.

Vrhovni komandant NOV i PO Jugoslavije Josip Broz Tito digao se sa svog mjesta i čestitao mu. Tito je Bošku Buhi poklonio sat, koji je on rastavio da bi video kako radi.

Na mjestu njegove pogibije nalazi se kameni biljeg s natpisom: „Ovdje je 1943. godine poginuo pionir, borac i narodni heroj Boško Buha“, a oko spomenika je posađeno sedamnaest borova, jer je imao toliko godina u trenutku smrti.

ISTINA: Boško Buha sin je zemljoradnika iz Nove Gradine, sela iz okoline Virovitice. Godine 1941, nakon okupacije Kraljevine Jugoslavije i uspostavljanja Nezavisne Države Hrvatske, njegova je porodica, kao i mnoge druge srpske porodice, pred ustašama izbegla u Srbiju.

U leto 1941. godine stupio je u Mačvanski partizanski odred. Vrlo brzo proslavio se kao jedan od najhrabrijih bombaša II proleterske brigade, u kojoj je bio vođa bombaškog odeljenja. Učestvovao je u borbama u Četvrtoj i Petoj neprijateljskoj ofanzivi.

Poginuo je 28. novembra 1943. godine u blizini sela Jabuke, kod Prijepolja, kad je s doktorkom Sašom Božović i političkim komesarom bolnice Bogdanom Radanom upao u četničku zasjedu. Komesar Bogdan je poginuo na licu mjesta, a Boško je ubijen prilikom pružanja otpora četnicima.

Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 20. decembra 1952. godine, proglašen je za narodnog heroja.

U „Maloj Prosvetinoj enciklopediji“, vrlo pouzdanoj kad su takvi podaci u pitanju, piše da je Boško Buha bio „borac-omladinac“ i da je rođen 1923. godine. U rat je, dakle, otišao sa 18 godina, a poginuo sa dvadeset. Toliko je, na primjer, imao i Gavrilo Princip.

Njegova hrabrost nije sporna, ali je mit o djetetu-partizanu izgradila posleratna propagandna mašinerija.

Ubili ga četnici

Boško Buha poginuo je 28. novembra 1943. u blizini sela Jabuke, kod Prijepolja, kad je s doktorkom Sašom Božović i političkim komesarom bolnice Bogdanom Radanom upao u četničku zasjedu.

 

 

Izvor: kurir-info.rs


Sandžak PRESS pratite putem Facebook | Twitter | Android| iPhone

Stavovi iznešeni u ovom tekstu su autorovi i moguće je da isti ne predstavljaju stavove naše redakcije.
Komentari su vlastita mišljenja autora i redakcija zadržava pravo brisanja vulgarnih i uvredljivih komentara.

23 KOMENTARI

  1. Što se tiče Prvog srpskog ustanka, ruska vojska je sa ustaničkom sarađivala u periodu od 1807. do 1812. godine, kada su se, zbog Napoleonovog pohoda na Rusiju, ruske trupe, godinu dana ranije stacionirane u Srbiji, povukle iz Srbije. U 1810. godini udružena ustanička i ruska vojska porazila je tursku vojsku u bici na Varvarinskom polju. Znači vojna saradnja je postojala i nakon 1807. godine. Godine 1813. srpski ustanici nisu očekivali nikakvu rusku vojsku, jer su znali da je ruski car Aleksandar Prvi mirom u Bukureštu godinu dana ranije pristao da se Srbija vrati pod tursku vlast, a Porta se sa svoje strane obavezala da neće vojnom silom likvidirati ustanak, već da će mirnim putem riješiti svoj sukob sa Srbima. Međutim, iskoristivši zauzetost Rusije u borbi protiv Napoleona, Porta je, suprotno 8. tački mira u Bukureštu, uputila vojsku na ustaničku Srbiju i slomila ustanak. Kasnije je upravo ova 8. tačka Bukureškog mira bila osnov za ruski diplomatski pritisak na Portu u korist Srbije.

    0

    1
    • Bestidno lazes!!!
      Ruski zemljeupravitelj Rodofinikin se iz srbije povukao 15. avgusta 1809. godine. Zajedno sa Dobrnjcom i mitropolitom Leontijem prebegao je u stab ruske armije u Moldaviji.
      Suocena sa Napoleonovom invazijom rusija JE PRISTALA NA PO SEBE NEPOVOLJAN bukurestanski mir ne mareci ni malo za srBsku stranu.
      I onda i kasnije kao i danas “braca” rusi koriste srbe za realizaciju svojih politickih ciljeva.
      A do “bratstva” im je stalo kolko i do lanjskog snijega!

      0

      1
      • Rodofinikin (koji je bio Grk u ruskoj diplomatskoj službi) jeste napustio Srbiju 1809. godine, ali je na njegovo mjesto u Srbiji došao novi ruski poslanik Teodor Nedoba i ostao u zemlji do propasti ustanka, napustivši je zajedno sa Karađorđem i vladikom Leontijem u oktobru 1813. godine i prešavši u Zemun, u ono vrijeme u Austriji. Bukureški mir nije bio baš toliko nepovoljan za Rusiju, jer je njim dobila Besarabiju, znači proširenje granica. A Osma tačka tog mira se odnosila na Srbiju i predviđala je povratak Srbije pod tursku vlast mirnim putem, uz amnestiju za ustanike i dogovor ustanika i Porte o budućem statusu Srbije u okviru Turskog carstva. Ništa ja ne lažem, ovo su istorijske činjenice.

        1

        0
  2. – spomenik “neznanom” junaku na (H)Avali – spomenik Sulejmanu Balicu
    – marko kraljevic srpski “junak” – isto koliko i “vojvoda” petar bojovic koji se prema rijecima Klemansoa 1918. godine u srbiju BRE dovukao drzeci se za rep francuskog konja
    – “juzna” Morava – do 1859. BUGAR Morava
    – “srpska” trobojka – njen dizajner je SULTAN MAHMUD II 1835. godine
    – « srpska » ocila – ta „slova S“ u stvari poticu od cetiri vizantijska slova beta: „Basileus Basileon Basileuon Basileusin“ (Car Careva Caruje Carevima), sto se odnosi na Isusa Hrista
    – « nemanjicki » dvoglavi orao – ovaj je heraldicki simbol takodjer preuzet od Vizantije, (Stefan Prvovjencani je od vizantijskog cara dobio titulu sevastokratora, a Stefana Nemanju je na mesto velikog zupana postavio vizantijski car).
    – karadjordjevici “srpska” dinastija – mada je karadjordjev djed bio Albanac Miras Keljmendi. Njegos je govorio : „Ada coce, Bozija ti vjera, znam ja tu veselu Srbadiju, no kud su joj ti sinovi junaci bili, dok joj nije Bog da Karadjordja ».
    – Kosovo “srpska kolijevka” – historijska je istina da je barem 1000 godina PRIJE no sto su se srbi pojavili na historijskoj sceni Dardanija (dardha alb. kruska, – oblast sve do Naisusa , a ne “nisa”) bila ilirska teritorija. Rascia je ILIRSKA rijec i znaci KOTLINA. Kakva “raska oblast” kakvi bakraci……..
    – Car Konstantin NIJE rodjen u “nisu” vec NAISUSU!!!
    – Ivan Crnojevic je « crnogorski » grb (dvoglavi orao) PREUZEO od albanskog velikasa Skenderbega (Gjergja Kastriota), poslije njegove smrti (17.01.1468), izrazavajuci tako feudalni legitimitet prema Skenderbegovim teritorijama, jer je Skenderbegova sestra Marija bila majka Ivanova.
    – « srpska » Bosna i « bosanski srbi » – najveca izdaja u ljudskoj historiji. Ljigavija sorta od ODRODA i gnusnije djelo od IZDAJE roda BOSNJACKOGA i domovine Bosne i Hercegovine koje su pocinili takozvani « bosanski srbi » a ustvari BOSNJACKI ODRODI PRAVOSLAVNOG VJEROZAKONA, ne postoji. U PRVOM BROJU « Letopisa Matice srpske » 1825. godine stoji » BOSNJACI zive izmedj Drine, Verbasa, Save, Dalmacie i Hema cislom 450000 ; ISPOVEDAJU ili islam ili su rimokatolici ili pravoslavni »
    ….to be continued…do broja 1389…..

    1

    2
  3. Dvije gluposti ko pisete…prima nocte je praksa veoma rasirena u feudalnoj Evropi… i nije turski original. Age i begovi su cesto bili domaceg porijekla.

    0

    1
      • Pa-istorijom manipulisu i-mali narodi! srbima treba dati -kredit za -(zlo)upotrebu -artiljerije!
        Oni su -ovaj vojnicki zanat i -vjestinu -prilicno -izperfektirali !Od svih -srpskih mitova za Bosnjake bi bio-
        po meni -onaj o -“nebeskom -(iz)rodu”!Uz malo -dobre volje i -inventivnosti ovaj srpski mit bi -mgao raditi za -Nas-Bosnjake!!!

        0

        2
    • Nije tacno!Kosovo polje je uvehnulo kao i -njegovi -bozuri! srbija se-trza kao i -majcica -rusija!
      O cijem daljnjem -galopiranju -po Balkanu Alien-acis Adnan?!

      0

      1
  4. Da ih je samo 7?!
    Srbski knjizevnik Milan Milicevic još 1871g. napisa:
    “Ne mogu nasi potomci znati istinu o nama jer je mi i ne kazujemo nego izlazemo sto nam podmiruje racun”.
    – Kosovski boj – Oliverina svadba, ne na Vidovdan vec u vrijeme plodnog perioda tj. dvije nedjelje ranije
    – “srpski” jezik – ekavizirana istocnobosanska varijanta bosanskoga jezika
    – srbi su srbi – mada su ih radjale turskom topuzinom primanokturisane sumadinske snase
    – Mars na Drini – Bosnjacki “Nizamski rastanak”
    – Nemanjicko pravoslavlje – rodonacelnik stefan bio katolik
    – SPC – bugarska eparhija na prevaru odvojena od matice, rastko zaradio crveni karton od Homentijana
    – Hasanaginica i Smrt Omera i Merime, najljepse srpske pjesme – No coment!
    – Marko Kraljevic & Turci = aleksandar vucic & Angela Merkel
    – guslarska narodna epika – jeste ako se “narod” zove Teofil Petranovic
    – “Srbi” u Bosni – cak ni garasanin u “nacertaniju” nije znao za njihovo postojanje
    – cetnicki “antifasizam” – sve se moze kad se ludi mozgovi sloze
    – srbi pobednici u ratu, gubitnici u miru – od maricke bitke se vrti ova “long plejka”
    – dobrica cosic – gledajuci sebe u ogledalu sOcinio onu cuvenu misao o mjestu lazi medj srbljem
    – ivo andric – jaje iz kojeg se ispilio nemanja kusturica
    eto meni gostiju, pa budem nastavio drugom prilikom do broja 1389……………….

    0

    1
    • koji su to likovi izmisljeni u vecini slucajeva? “vecina slucajeva” znaci vise od 50% odnosno vise nego svaki drugi.
      daj par njih da vidimo ko su…..

      0

      0
    • Ne zaboravi da su -srbi uz-ruse -IZMISLILI -p r o t i v -GRADNE -rakete!OVO JE DIREKTNO GADJANJE -Boga i -Apostola! Amfilohiju ne preostaje nista drugo osim da spram -Poturica-SKIDA -G A C E !!!

      0

      0

OSTAVITI ODGOVOR

Molimo unesite komentar!
Ovdje unesite svoje ime

Ova web stranica koristi Akismet za zaštitu protiv spama. Saznajte kako se obrađuju podaci komentara.