31. Januar 2011

Sandžak – Muftija Zukorlić se igra vatrom u prostoriji punoj baruta, ocjenjuje historičar Slobodan Marković.

U mnoge bošnjačke kuće, kao svojevrsnu historijsku čitanku, Bošnjačka kulturna zajednica poslala je nacionalni kalendar u kome su obilježeni značajni datumi ove nacionalne manjine. Stranice ovog kalendara, između ostalog, podsjećaju da su Bošnjaci stradali više puta u posljednja dva vijeka. Nabrojano je stradanje Bošnjaka u Novom Pazaru 1945, u Limskoj dolini 1943, zatim u Plavu i Gusinju 1913, pre 300 godina u Podgorici, Kolašinu i Nikšiću, prije 87 godina u selu Starčeviću kod Tutina, pre 86 godina u Šahovićima kod Bijelog Polja. Podseća se i na Srebrenicu i Štrpce.

Glavni muftija Muamer ef. Zukorlić sabrao je da je nad Bošnjacima izvršeno „više od deset genocida”, a od toga većina u Sandžaku. Već narednog dana muftija Zukorlić je predložio da Internacionalni univerzitet i BKZ formiraju centar za istraživanje genocida, kako bi se znalo šta se gdje dogodilo, „ne zbog osvete, nje ne smije da bude, nego da se ne zaboravi”.

– Stradanja Bošnjaka, kao i drugih naroda na ovom prostoru svakako je bilo, ali se stiče utisak da se olahko upotrebljava riječ genocid – kaže dugogodišnji hroničar ovog kraja advokat Ramiz Crnišanin.

On ukazuje na pravnu definiciju pojma genocid (u pogledu namjere, svireposti i broja žrtava) i u skladu sa tim se slaže da se stradanje Bošnjaka u Limskoj dolini u Drugom svjetskom ratu može svrstati u genocid koji pripisuje u krivicu četničkom komandantu Pavlu Đurišiću. Na drugoj strani, strijeljanje nekoliko stotina Bošnjaka 1945. godine na Hadžetu u Novom Pazaru nikako ne može da se upiše u genocid, smatra Crnišanin.

– Naprotiv, to je obračun komunističkih vlasti sa zločincima i saradnicima okupatora – kaže Crnišanin.

„I danas traje dilema šta su predstavljali Aćif Hadžiahmetović (Aćif efendija) i Ahmed Daca, prvaci gradske vlasti pod njemačkom okupacijom. Jesu li bili zločinci, kako ih pamte Srbi ovog kraja i tretira zvanična historija, ili „heroji odbrane Novog Pazara od četnika” kako ih predstavljaju pristalice njihove rehabilitacije“ – piše „Politika.“

Crnišanin ističe da je gotovo postalo moderno da se stradanje svog naroda olako „unapredi” u genocid, ali ukazuje i na nespremnost da se osude i pravim imenom nazovu zločini sopstvenog naroda i navodi primjer „vrdanja” srpskog parlamenta oko definisanja događaja u Srebrenici.

I historičar dr Slobodan Marković sa Fakulteta političkih nauka ukazuje da se termin genocid „olako koristi u historijskim narativima na Balkanu, i to uvijek s istim ciljem da se suprotna strana prikaže kao zla, a sopstvena kao najveći stradalnik u historiji”.

– I srpski publicisti su koristili ovaj obrazac devedesetih godina. Novija istraživanja pokazuju da narativi genocida, tj. stalno ponavljane priče o genocidu nad sopstvenim narodom lako vode u sukobe i rat ako se pojavljuju u kontekstu nacionalizma. Jedna konferencija na tu temu je nedavno održana u Londonu. Ukratko, muftija Zukorlić se igra vatrom u prostoriji punoj baruta – ocjenjuje Marković.

Izvor: Politika.rs

Sandžak PRESS pratite putem Facebook | Twitter | Android| iPhone



Stavovi iznešeni u ovom tekstu su autorovi i moguće je da isti ne predstavljaju stavove naše redakcije.
Komentari su vlastita mišljenja autora i redakcija zadržava pravo brisanja vulgarnih i uvredljivih komentara.

OSTAVI ODGOVOR

No more articles